Ὁ Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Τολιάρας καὶ Νοτίου Μαδαγασκάρης κ. Πρόδρομος, κατὰ κόσμον Παναγιώτης Κατσούλης, γεννήθηκε στὴν πόλη τῆς Σπάρτης τὸ 1982, ὅπου καὶ περάτωσε τὴν μέση ἐκπαίδευση.
Τὸ 2015 ἀποφοίτησε ἀπὸ τὸ Τμ. Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
Τὸν Νοέμβριο τοῦ 2015 μετέβη στὸ Καμεροὺν καὶ διακόνησε πλησίον τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καμεροὺν κ. Γρηγορίου, ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως, κυρίως στὸν τομέα τῆς νεότητας καὶ τῆς κατηχήσεως. Ἀπὸ τὸν Μητρ. Καμεροὺν ἔλαβε τὸ Πάσχα τοῦ 2016 τὸ ὀφίκκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη.
Τὴν 26η Νεοεμβρίου 2018, εὐμενῇ προτάσει τῆς Α. Θ. Μακαριότητος, ἐξελέγη παμψηφεῖ Επίσκοπος Τολιάρας & Νοτίου Μαδαγασκάρης, χειροτονήθηκε δὲ ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου κ.κ. Θεοδώρου Β΄, στὶς 13 Ἰανουαρίου 2019, εἰς τὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Νικολάου Καΐρου.
Το Λυγουριό, που αριθμεί περίπου 3000 κατοίκους, είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στα νότια του λόφου Άγιοι Ταξιάρχες και αγναντεύει ελεύθερα μέχρι τον Πάρνωνα και τ άλλα αρκαδικά βουνά. Αγροκτηνοτροφική περιοχή, με κατάφυτα περιβόλια, μπαξέδες και ελαιώνες είναι γνωστή για το δυναμικό της χαρακτήρα. Λατομεία εξόρυξης μαρμάρου και βιοτεχνικές μονάδες κατεργασίας ξύλου, σιδήρου και κεραμικών καθιστούν την περιοχή σημαντικό οικονομικό παράγοντα. Επίσης η ενασχόληση με τον τουρισμό αποτελεί μια από τις σημαντικές δραστηριότητες των κατοίκων, αφού τόσο η γειτνίαση με το Ιερό του Ασκληπιού όσο και η διοργάνωση του παγκόσμιου εμβέλειας θεσμού των «Επιδαύριων», συντελούν στην τουριστική ανάπτυξη του τόπου.
Χτισμένο στα όρια του βασιλείου της αρχαίας Λήσσας, πίσω του ορθώνεται προστατευτικά το σκυθρωπό, άδεντρο, πετρόκορμο όρος Αραχναίο -“Σαπυσελάτων”- στην αρχαιότητα. Τα ίχνη της Λήσσας χάνονται στο χρόνο. Σταδιακά κατά το μεσαίωνα η περιοχή δέχτηκε νέους πληθυσμούς και δημιουργήθηκε το Λυγουριό. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα, αλλά όπως μαρτυρούν οι βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής κατοικούταν αρκετά χρόνια πριν.
Χτισμένο στα όρια του βασιλείου της αρχαίας Λήσσας, πίσω του ορθώνεται προστατευτικά το σκυθρωπό, άδεντρο, πετρόκορμο όρος Αραχναίο -“Σαπυσελάτων”- στην αρχαιότητα. Τα ίχνη της Λήσσας χάνονται στο χρόνο. Σταδιακά κατά το μεσαίωνα η περιοχή δέχτηκε νέους πληθυσμούς και δημιουργήθηκε το Λυγουριό. Το χωριό αναφέρεται για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα, αλλά όπως μαρτυρούν οι βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής κατοικούταν αρκετά χρόνια πριν.
Η μοναδικότητα του τοπωνυμίου, το οποίο απαντάται μόνο στην Αργολίδα και το δυσερμήνευτο έως σήμερα της προέλευσής του έχει κατά καιρούς απασχολήσει ΄Ελληνες ιστορικούς και γλωσσολόγους, αλλά και τοπικούς λόγιους και έχουν προταθεί διάφορες ετυμολογίες: κάποιες αφελείς και απλοϊκές (από τις πολλές λυγαριές, από τους Λίγυρες, από το λυγερός, από τη λιγούρα), κάποιες άλλες σοβαροφανείς ή σοβαρές χωρίς ιστορική τεκμηρίωση (από την αρχαία λέξη ελαιουργείον ή - γιατί όχι; - από το λυγκούριον ή λιγγούριον, που σημαίνει ένα είδος πολύτιμου λίθου ή ακόμα από τη λέξη λιγυρός που σημαίνει τον ευκρινή, τον ηχηρό). Μία άλλη εκδοχή είναι να προέρχεται από το «ελαιογύριον», «ελαιών γύροι», «λεγουρείον», «λιγουρίον», «Λιγουριό», αφού κυριαρχεί η ελιά στην περιοχή.
Μολονότι κάποιες από τις παραπάνω ετυμολογίες φαίνεται να συγκεντρώνουν τις μεγαλύτερες πιθανότητες, εντούτοις επιστημονικά καμία δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η επίσημη εκδοχή, γιατί δεν επιβεβαιώνεται από τις ιστορικές μαρτυρίες. Η αδιάκοπη ύπαρξη του τοπωνυμίου Λυγουριό, αποδιδόμενο στην παλιά ή στη νέα θέση του οικισμού, εξακριβωμένη τουλάχιστον από τον 14ο αιώνα, σημαίνει αφενός την αδιάκοπη κατοίκηση του τόπου και αφετέρου την ανθεκτικότητα του ονόματος στις όποιες ξένες κυριαρχίες και επελάσεις (φράγκοι, βενετοί, οθωμανοί, αρβανίτες).