Πριν τις Πανελλαδικές: Μια κουβέντα προς τους γονείς των υποψηφίων (γράφει ο π. Παναγιώτης Κιντής)

 

Αγαπητοί γονείς,

Σε λίγες ημέρες αρχίζουν πάλι οι Πανελλαδικές εξετάσεις.
Μέρες αγωνίας, προσδοκιών, ξενυχτιών και σιωπής μέσα στα σπίτια.
Και μαζί με τα παιδιά, πολλές φορές δοκιμάζεστε κι εσείς.

Όμως θέλω αυτές τις ημέρες να προσέξετε κάτι πολύ σημαντικό:

Μην αφήσετε το δικό σας άγχος να γίνει βάρος στην ψυχή των παιδιών σας.
Υπάρχουν σπίτια όπου η αγωνία γίνεται πιο βαριά ακόμη και από τα βιβλία.
Το βλέμμα του πατέρα γεμάτο πίεση.
Η φωνή της μητέρας κοφτή.

Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη.
«Διάβασες;»
«Πρόσεξε μην αποτύχεις.»
«Μην πετάξεις την ευκαιρία σου.»
«Η ζωή σου κρίνεται τώρα.»

Και το παιδί, αντί να παίρνει δύναμη, αρχίζει να πνίγεται.

Ναι, οι Πανελλαδικές είναι σημαντικές.
Αλλά δεν είναι το Ευαγγέλιο της ζωής.
Δεν είναι η αξία ενός ανθρώπου.
Δεν είναι η σωτηρία του κόσμου.
Το παιδί σας δεν είναι ένας βαθμός.
Δεν είναι αριθμός μορίων.
Το παιδί δεν είναι το απωθημένο των γονιών του.
Δεν είναι ένα «project επιτυχίας» για να αισθανθούν οι μεγάλοι δικαιωμένοι.

Σας το λέω με αγάπη:
Πολλά παιδιά αυτές τις μέρες δεν φοβούνται τόσο τις εξετάσεις, όσο την απογοήτευση των γονιών τους.
Φοβούνται μήπως δεν φανούν «αρκετά».
Μήπως δεν σας κάνουν υπερήφανους.
Μήπως χάσουν την αποδοχή σας.

Κι εκεί αρχίζει μια μεγάλη αδικία.

Γιατί το παιδί αυτή τη στιγμή χρειάζεται στήριγμα, όχι πίεση.

Χρειάζεται μια αγκαλιά που να λέει:
«Ό,τι κι αν γίνει, εγώ είμαι εδώ.»
«Η ζωή σου δεν τελειώνει σε μια αίθουσα εξετάσεων.»
«Σε αγαπώ πριν γράψεις και θα σε αγαπώ και μετά.»

Ο άγιος Πορφύριος έλεγε πως οι γονείς πολλές φορές πληγώνουν τα παιδιά όχι από κακία, αλλά από το άγχος τους.
Και πράγματι, το άγχος μεταδίδεται.
Μπαίνει μέσα στην ψυχή του νέου σαν σκιά.
Του κόβει τη χαρά, τη διαύγεια, την ειρήνη.

Κάποτε οι οικογένειες είχαν φτώχεια, αλλά κρατούσαν ελπίδα.

Σήμερα υπάρχουν δυνατότητες, αλλά πολλές φορές λείπει η ειρήνη.
Κι όμως, ένα παιδί μπορεί να μην περάσει σε μια σχολή και αργότερα να πετύχει αληθινά στη ζωή.
Και άλλο μπορεί να πετύχει σε όλες τις εξετάσεις και να χαθεί εσωτερικά.

Η Εκκλησία ποτέ δεν μέτρησε τον άνθρωπο με τίτλους.
Μέτρησε την καρδιά του.
Την ταπείνωση.
Την καλοσύνη.
Το φιλότιμο.
Την αγάπη.
Γι’ αυτό σας παρακαλώ:

Μην κάνετε αυτές τις ημέρες το σπίτι εξεταστικό κέντρο.

Ας γίνει τόπος ανάπαυσης.
Λίγη ηρεμία.
Αν θέλετε κάντε και λίγη προσευχή.
Δώστε ένα χαμόγελο.
Ένα πιάτο φαγητό χωρίς γκρίνια.
Μια κουβέντα που να δίνει κουράγιο.

Και κάτι ακόμη.

Μην συγκρίνετε τα παιδιά σας με άλλα παιδιά.
Η σύγκριση είναι βαθύ τραύμα.
«Ο γιος της τάδε πέρασε Ιατρική…»
«Η κόρη του άλλου έγραψε άριστα…»
Όχι.

Κάθε παιδί είναι ανεπανάληπτο.

Ο Θεός δεν δημιουργεί αντίγραφα.
Άλλος θα ανθίσει στα γράμματα.
Άλλος στην τέχνη.
Άλλος στην οικογένεια.
Άλλος στην προσφορά.
Άλλος μέσα σε έναν σιωπηλό αλλά τίμιο αγώνα ζωής.

Οι Πανελλαδικές είναι ένας σταθμός.

Όχι ο τελικός προορισμός.

Και ίσως, μετά από χρόνια, αυτό που θα θυμάται περισσότερο το παιδί σας δεν θα είναι οι βαθμοί.

Θα θυμάται αν εκείνες τις δύσκολες ημέρες ένιωσε μόνο του ή αγαπημένο.

Καλή δύναμη σε όλα τα παιδιά και φωτισμό από τον Θεό.

Και σε εσάς, αγαπητοί γονείς, υπομονή, ειρήνη και διάκριση, ώστε να γίνετε αυτές τις ημέρες λιμάνι ξεκούρασης και όχι άλλη μία πηγή φόβου.

 π. Παναγιώτης Κιντής