Στο Ναύπλιο, οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν βρίσκονται στα μουσεία ή στα πέτρινα κάστρα. Πετούν ψηλά στον αέρα, ζωγραφίζοντας με τα σώματα τους ζωντανούς πίνακες πάνω από την ιστορική πόλη. 
Είναι τα ψαρόνια, που μεταμορφώνουν τον ουρανό σε ένα θέαμα ρευστής γεωμετρίας και αρμονίας.
Πριν το ηλιοβασίλεμα, όταν ο ουρανός χρωματίζεται με παλέτες πορτοκαλιού και ροζ, ξεκινά η παράσταση. Από το πουθενά, ένα σμήνος εκατοντάδων, μερικές φορές χιλιάδων, ψαρονιών συγκεντρώνεται με μια σιωπηρή, εσωτερική συμφωνία. Δεν είναι απλώς μια τυχαία συλλογή πουλιών. Είναι ένα ενιαίο ον, μια ζωντανή ουσία που αναπνέει, στρίβει, διαστέλλεται και συμπτύσσεται.
Οι σχηματισμοί τους είναι εξαιρετικής πολυπλοκότητας και ομορφιάς. Μερικές φορές μοιάζουν με ένα τεράστιο, περιστρεφόμενο σύννεφο που αλλάζει σχήμα συνεχώς: από μια γιγαντιαία καταιγίδα που στροβιλίζεται, σε ένα μακρύ, κυματιστό νήμα που σαν ζωντανό ποτάμι ρέει πάνω από το Παλαμήδη.
Άλλες φορές, χορεύουν σε τέλειους σφαιρικούς σχηματισμούς, δημιουργώντας μια ζωντανή μπάλα που φαίνεται να παλινδρομεί στον αέρα, μόνο για να ξεδιπλωθεί ξαφνικά σαν ένα αόρατο χέρι να τραβάει ένα κορδόνι.
Το πιο μαγικό είναι η απόλυτη συγχρονικότητά τους. Χιλιάδες φτερά κινούνται ως ένα, χιλιάδες μικρά σώματα στρίβουν ταυτόχρονα, σαν να μοιράζονται ένα κοινό νου. Δημιουργούν σκιάσεις και πυκνότητες, όπου το σμήνος γίνεται πυκνό και σκοτεινό για να μετατραπεί αμέσως μετά σε διάτρητο δίχτυ που επιτρέπει στο τελευταίο φως του ήλιου να διαπεράσει. Αυτοί οι σχηματισμοί δεν είναι απλώς ωραίοι· είναι αμυντική στρατηγική ενάντια σε αρπακτικά, μια εκπληκτική ένδειξη συλλογικής νοημοσύνης της φύσης.
Κάθε σχηματισμός είναι μοναδικός, ένα παγκόσμιο έργο τέχνης που διαρκεί μόνο λίγα δευτερόλεπτα πριν μεταμορφωθεί στον επόμενο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η μεγαλύτερη ποίηση γράφεται χωρίς λέξεις, και η πιο εντυπωσιακή τέχνη δημιουργείται χωρίς σχέδιο.
Στο Ναύπλιο, η φύση είναι ο σκηνοθέτης, και τα ψαρόνια, οι ακροβάτες της, ζωγραφίζοντας κάθε απόγευμα έναν εφήμερο, εκπληκτικό στίχο στον ουρανό.
