Μήπως κάτι έχουμε παρεξηγήσει; ( Γράφει ο π. Παναγιώτης Κιντής)

 

Υπάρχει μια δύσκολη αλήθεια που ίσως δεν θέλουμε να παραδεχτούμε.
Πολλοί από εμάς θέλουμε τον Χριστό στη ζωή μας.

Τον θέλουμε όταν αρρωσταίνουμε.
Τον θέλουμε όταν φοβόμαστε.
Τον θέλουμε όταν περνάμε δυσκολίες.
Τον θέλουμε όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα περιμέναμε.
Τον θέλουμε να μας προστατεύει, να μας βοηθά, να μας ανοίγει δρόμους, να ακούει τις προσευχές μας.

Αλλά όταν ο Χριστός αρχίζει να μας ζητά κάτι από εμάς, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Όταν μας ζητά να συγχωρήσουμε, δυσκολευόμαστε.
Όταν μας ζητά να αγαπήσουμε εκείνον που μας πλήγωσε, αντιδρούμε.
Όταν μας ζητά να αφήσουμε μια συνήθεια, μια συμπεριφορά, έναν εγωισμό, μια σχέση που μας απομακρύνει από Εκείνον, βρίσκουμε δικαιολογίες.
Όταν η Εκκλησία μας μιλά για μετάνοια, λέμε ότι είναι αυστηρή.
Όταν μας μιλά για εγκράτεια, λέμε ότι είναι ξεπερασμένη.
Όταν μας καλεί να αλλάξουμε ζωή, λέμε ότι «ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους».

Και πράγματι.

Ο Θεός αγαπά όλους τους ανθρώπους.
Αλλά η αγάπη του Θεού δεν σημαίνει ότι επικυρώνει όλα όσα κάνουμε.

Ο Χριστός δεν ήρθε για να μας πει:
«Συνέχισε όπως είσαι. Όλα καλά».
Ήρθε και μας είπε:
«Μετανοείτε».
Μας είπε:
«Ακολούθει μοι».
Μας κάλεσε να σηκώσουμε τον σταυρό μας.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη δυσκολία.
Γιατί άλλο είναι να θέλεις τον Χριστό ως παρηγοριά και άλλο να θέλεις τον Χριστό ως Κύριο της ζωής σου.

Άλλο να λες «Θεέ μου, βοήθησέ με» και άλλο να λες «Θεέ μου, δείξε μου τι πρέπει να αλλάξω».

Άλλο να ζητάς να γίνει το δικό σου θέλημα και άλλο να μπορείς να πεις:
«Γενηθήτω το θέλημά Σου».

Ίσως, λοιπόν, το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι ότι απομακρυνθήκαμε εντελώς από τον Χριστό.

Ίσως είναι ότι προσπαθούμε να Τον κρατήσουμε όσο κοντά μας μάς βολεύει και όσο μακριά μας δεν μας ενοχλεί.

Θέλουμε τον Χριστό στην προσευχή μας, αλλά όχι πάντοτε στις αποφάσεις μας.
Στην εκκλησία, αλλά όχι πάντοτε στην καθημερινότητά μας.
Στα λόγια μας, αλλά όχι πάντοτε στις πράξεις μας.

Θέλουμε την ευλογία Του, αλλά όχι πάντα το θέλημά Του.
Και όμως, ο Χριστός δεν ζητά να Του δώσουμε ένα μικρό κομμάτι της ζωής μας.

Ζητά την καρδιά μας.

Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν είναι ένας χώρος όπου πηγαίνουμε για να ακούμε μόνο ευχάριστα λόγια.

Είναι ο χώρος όπου καλούμαστε να συναντήσουμε την αλήθεια.
Και η αλήθεια κάποιες φορές παρηγορεί.

Κάποιες φορές όμως πονά.
Γιατί μας δείχνει όχι μόνο αυτό που είμαστε, αλλά και αυτό που μπορούμε να γίνουμε.

Γι’ αυτό, πριν πούμε ότι η Εκκλησία είναι «πολύ αυστηρή», ίσως χρειάζεται να αναρωτηθούμε:
Μήπως δεν είναι η Εκκλησία που έγινε αυστηρή;
Μήπως εμείς συνηθίσαμε να ακούμε μόνο όσα δεν μας ελέγχουν;

Και πριν πούμε ότι «ο Θεός με αγαπά όπως είμαι», ας θυμηθούμε κάτι ακόμη:
Ο Θεός πράγματι μας αγαπά όπως είμαστε.
Αλλά μας αγαπά τόσο, ώστε να μη θέλει να μείνουμε όπως είμαστε.

Αυτό είναι το θαύμα της πίστης.

Ο Χριστός δεν έρχεται στη ζωή μας για να μας κάνει απλώς να αισθανθούμε καλύτερα.
Έρχεται για να μας κάνει καινούργιους ανθρώπους.

Και ίσως σήμερα χρειάζεται να Του πούμε όχι μόνο:
«Χριστέ μου, μπες στη ζωή μου».
Αλλά κάτι πολύ πιο δύσκολο:
«Χριστέ μου, μπες στη ζωή μου και άλλαξέ την.

Ακόμη κι εκεί που εγώ δεν θέλω να αλλάξω.
Ακόμη κι εκεί που ο λόγος Σου με δυσκολεύει.
Ακόμη κι εκεί που η αλήθεια Σου με πονά».

Γιατί τότε αρχίζει η πραγματική σχέση με τον Χριστό.
Όχι όταν ο Χριστός συμφωνεί μαζί μας.
Αλλά όταν εμείς αποφασίζουμε να συμφωνήσουμε με τον Χριστό.