Ίσως μία μόνο λέξη: Ελπίδα.
Και αυτή την ελπίδα έρχεται να μας θυμίσει η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Καθώς πλησιάζει η ημέρα της εορτής, οι
εκκλησίες γεμίζουν από ανθρώπους που έρχονται να προσκυνήσουν την Παναγία. Άλλοι έρχονται με χαρά, άλλοι με δάκρυα, άλλοι με ένα μεγάλο πρόβλημα στην καρδιά τους και άλλοι χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι ζητούν. Ξέρουν όμως πού θέλουν να πάνε: κοντά στη Μάνα.
Γιατί η Παναγία έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του λαού μας. Είναι η Μάνα που ο άνθρωπος αναζητά όταν οι δυσκολίες γίνονται βαριές. Είναι εκείνη στην οποία στρέφεται όταν δεν βρίσκει εύκολα λόγια για να εκφράσει τον πόνο, την αγωνία και την ελπίδα του.
Η Κοίμησή της, όμως, δεν είναι μια γιορτή θλίψης. Η Εκκλησία δεν στέκεται μπροστά στην Παναγία με απελπισία. Την τιμά γιατί η ζωή της πέρασε μέσα από τον θάνατο στη ζωή, κοντά στον Χριστό.
Γι’ αυτό η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου γίνεται ένα μεγάλο μήνυμα για κάθε άνθρωπο που φοβάται, πονά ή αισθάνεται μόνος:
Ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.
Αυτό το μήνυμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό στη σύγχρονη εποχή.
Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο δυνατότητες, αλλά και γεμάτο ανασφάλεια. Έχουμε τρόπους να επικοινωνούμε με όλο τον κόσμο και όμως πολλοί άνθρωποι αισθάνονται μόνοι. Έχουμε περισσότερες ανέσεις, αλλά συχνά λιγότερη ειρήνη μέσα μας. Τρέχουμε καθημερινά, αγωνιούμε για το αύριο, παλεύουμε για την οικογένεια και τα παιδιά μας και πολλές φορές ξεχνάμε να σταθούμε για λίγο και να κοιτάξουμε ψηλά
Η εορτή της Παναγίας έρχεται να μας σταματήσει.
Μας καλεί να αφήσουμε για λίγο τον θόρυβο της καθημερινότητας και να σταθούμε με ηρεμία μέσα στον ιερό χώρο του Ναού. Να ανάψουμε ένα κερί, να σταθούμε μπροστά στην εικόνα της και να πούμε όσα δεν μπορούμε να πούμε σε κανέναν άλλον.
Και μέσα σε αυτή την απλότητα κρύβεται μια μεγάλη δύναμη.
Η Παναγία δεν μας υπόσχεται ότι η ζωή θα είναι χωρίς δυσκολίες. Μας δείχνει όμως ότι δεν χρειάζεται να τις αντιμετωπίζουμε μόνοι μας. Μας οδηγεί στον Χριστό, εκεί όπου ο φόβος μπορεί να γίνει πίστη, η θλίψη παρηγοριά και η απελπισία ελπίδα.
Γι’ αυτό η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου δεν είναι μόνο μια όμορφη παράδοση. Είναι μια πρόσκληση να ξαναβρούμε κάτι που κινδυνεύουμε να χάσουμε: την πίστη ότι η ζωή έχει νόημα και ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνος μέσα στις δυσκολίες του.
Η Παναγία μάς θυμίζει ότι πίσω από κάθε σκοτάδι υπάρχει φως. Ότι μετά από κάθε δοκιμασία μπορεί να ξημερώσει μια καινούργια ημέρα. Ότι ακόμη κι όταν εμείς δεν βλέπουμε δρόμο, ο Θεός μπορεί να ανοίγει δρόμους εκεί που δεν τους περιμένουμε.
Ας πλησιάσουμε, λοιπόν, αυτές τις ημέρες την Παναγία με απλή καρδιά.
Ας της εμπιστευθούμε την οικογένειά μας, τα παιδιά μας, τους ηλικιωμένους μας, τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ας της εμπιστευθούμε εκείνον που ασθενεί, εκείνον που πονά, εκείνον που είναι μόνος, εκείνον που έχασε την ελπίδα του.
Η Παναγία είναι κοντά σε όλους.
Κοντά σε εκείνον που χαίρεται, αλλά και σε εκείνον που κλαίει. Κοντά σε εκείνον που έχει δυνατή πίστη, αλλά και σε εκείνον που παλεύει μέσα του για να την κρατήσει ζωντανή.
Αυτό είναι το μεγαλείο της Μητέρας.
Και καθώς πλησιάζει η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεώς της, ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας ένα μήνυμα απλό αλλά βαθύ
Μην απελπίζεσαι!
Η Κοίμηση της Θεοτόκου μάς θυμίζει ότι η ζωή δεν τελειώνει εκεί όπου εμείς βλέπουμε ένα τέλος. Με τον Χριστό υπάρχει πάντοτε δρόμος, υπάρχει πάντοτε φως, υπάρχει πάντοτε ελπίδα.
Ας γίνει, λοιπόν, η φετινή εορτή κάτι περισσότερο από μια ημέρα στο ημερολόγιο. Ας γίνει μια επιστροφή στην πίστη, στην προσευχή, στην οικογένεια και στην ανθρωπιά.
Και μπροστά στην εικόνα της Παναγίας ας πούμε όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο:
«Παναγία μου, σκέπαζέ μας. Κράτησέ μας κοντά στον Χριστό. Και όταν η καρδιά μας φοβάται, μάθε μας να ελπίζουμε».
Γιατί η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι γιορτή του τέλους.
Είναι γιορτή της ζωής.
Είναι γιορτή της πίστης.
Είναι, πάνω απ’ όλα, γιορτή ελπίδας.
