Η θεία μου είχε μεγάλη αγωνία κάθε φορά που ερχόταν η ώρα να μοιράσει το φαγητό. Εκείνη γνώριζε να υπολογίζει τις ποσότητες με βάση τα γραμμάρια, αλλά της έλεγαν να χρησιμοποιεί άλλες μονάδες μέτρησης, τις οποίες δεν γνώριζε. Έτσι, χρησιμοποιούσε τη ζυγαριά, αλλά, όσο κι αν προσπαθούσε, το φαγητό δεν έφτανε για όλους.
Με άλλα μέτρα και σταθμά, λοιπόν, τα πράγματα γίνονται δύσκολα!
Ο μικρός Δαμιανός έβλεπε τη στενοχώρια της και αποφάσισε να τη βοηθήσει με τον δικό του τρόπο.
Κρυφά, τοποθετούσε χαρτί από εφημερίδες στα ζύγια της ζυγαριάς, έτσι ώστε να μην το αντιλαμβάνεται η θεία μου και να ζυγίζει λιγότερο φαγητό σε κάθε μερίδα. Με αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσε να φτάσει για όλους.
Την ίδια ώρα, η θεία Ευγένεια, απελπισμένη από την αγωνία της, σκέφτηκε να κάνει το σημείο του σταυρού με την κουτάλα πάνω από το καζάνι, παρακαλώντας τον Θεό να ευλογήσει το φαγητό, ώστε να φτάσει για όλους.
Και τότε συνέβη κάτι που για εκείνη έμοιαζε με θαύμα: από τη στιγμή που έκανε τον σταυρό της, αλλά και με την κρυφή βοήθεια του μικρού Δαμιανού, το φαγητό άρχισε να φτάνει και μάλιστα να περισσεύει!
Έτσι, η καημένη η θεία μου έπαιρνε στο τέλος και λίγο παραπάνω φαγητό για το σπίτι της, αλλά οι ενοχές δεν την άφηναν ήσυχη.
Αποφάσισε, λοιπόν, να πάει να εξομολογηθεί στον πατέρα Αθανάσιο Χαμακιώτη και να του αποκαλύψει αυτό που έκανε.
Εκείνος, με τη σοφία και την απλότητα που τον διέκριναν, της απάντησε:
Εκείνος, με τη σοφία και την απλότητα που τον διέκριναν, της απάντησε:
«Και το άλογο που αλωνίζει δεν είναι αμαρτία όταν τρώει μια χαψιά».
Μια απάντηση γεμάτη κατανόηση, ανθρωπιά και αγάπη!
Όλα αυτά τα γνώριζα από την πλευρά της θείας μου. Υπήρχε, όμως, και κάτι που δεν γνώριζα και το έμαθα πολλά χρόνια αργότερα.
Όταν πήγα για το αγροτικό μου στο Λυγουριό της Αργολίδας, έτυχε να έχει γίνει μητροπολίτης Αργολίδος ο Ιάκωβος. Επειδή τον γνώριζα από την ιστορία της θείας μου, είχα ακούσει γι’ αυτόν και, μαζί με τον τότε ιερέα πατέρα Κώστα, τον επισκεφθήκαμε.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας, ο ίδιος ο Ιάκωβος μού αποκάλυψε τι είχε κάνει τότε, ως μικρό παιδί, με τη ζυγαριά και τα χαρτιά από τις εφημερίδες!
Έτσι έμαθα και την άλλη πλευρά αυτής της ιστορίας, από τον ίδιο τον άνθρωπο που είχε βοηθήσει κρυφά τη θεία μου να ξεπεράσει την αγωνία της.
Και η θεία Ευγένεια συνέχισε να ευχαριστεί τον Θεό, πιστεύοντας πως η προσευχή και η ευλογία Του είχαν κάνει το φαγητό να φτάνει για όλους.
Σημειώνω, επίσης, πως τον μακαριστό Ιάκωβο διαδέχθηκε στη Μητρόπολη Αργολίδος ο σημερινός μητροπολίτης Νεκτάριος, ο οποίος προέρχεται και εκείνος από το Μαρούσι.
Φαίνεται πως υπάρχει μια ιδιαίτερη παράδοση που συνδέει το Μαρούσι με το Ναύπλιο και την Αργολίδα!
Αυτή η ιστορία μάς θυμίζει πως, ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές, η πίστη, η αγάπη και η ανθρωπιά βρίσκουν τον τρόπο να εκφραστούν.
Μερικές φορές, ένα παιδί μπορεί να δώσει ένα μάθημα ζωής στους μεγάλους. Και κάποιες πράξεις, όσο μικρές κι αν φαίνονται, κρύβουν μέσα τους μια μεγάλη καρδιά.
Μαρία Λ.
